In Time : เวลาเป็นเงินเป็นทอง
posted on 09 Oct 2011 04:41 by loveeternal
ก่อนที่ผมจะทราบว่าหนังเรื่องนี้ มีเนื้อหาเกี่ยวกับอะไร ผมก็ได้อ่านหนังสือเก่าเล่มหนึ่ง เป็นหนังสือเล่มที่เก่ามากสำหรับผม หนังสือเล่มนั้นมีชื่อว่า " ห้องอนาคต ( Time & Timetravel ) " คุณ สุชาติ สวัสดิ์ศรี เป็น บรรณาธิการ ขอให้ขอมูลหนังมื่อเล่นนี้เพิมอีกสักหน่อย ISBN 974-210-332-1 ฉบับพิมพ์ครังแรก พฤษภาคม 2524 ราคา 35 บาท ของบริษัท สำนักพิมพ์ดวงกมลจำกัด
หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นที่เกี่ยวกับ นวนิยายวิทยาศาสตร์ ผมพบเรื่องสั้นที่ถูกบรรจุอยู่ในหนังสือเล่มนี้ หลายเรื่องด้วยกัน แต่ 1 ในหลายเรื่องที่ผมได้อ่านแล้ว ชื่นชอบ คือเรื่อง เวลาคือเงิน ( Time Is Money ) ต้นฉบับเขียนโดย ลี ฟอล์ค ( Lee Falk ) แปลโดย คุณ มาลา แย้มเอิบสิน ซึ่งผมขอนำเนื้อหาจากเรื่องสั้น เรื่องเวลาคือเงิน ( Time Is Money ) มาแบ่งปันให้ได้อ่านกันในในบล็อคนี้นะครับผม
เวลาคือเงิน ( Time Is Money )
เป็นที่รู้กันดีว่าตอนนี้ทอมกกำลังเข้าตาจน สถานการณ์ของเขาเลวร้ายถึงขั้นแทบคุมสติไม่อยู่ เวลาของเขากำลังหมด ถ้าจะให้พูดเป้นการเป็นงานหน่อยก็เห็นจะต้องตอบว่า ขณะนี้เวลาของเขาเหลือเพียง 1 ชั่วโมง 14 นาที 27 วินาที ถ้าเขาไม่สามารถหาเวลามาเข้าธนาคารให้ทันในกำหนด บัญชีของเขาจะต้องถูกปิด พอบัญชีถูกปิด เขาจะต้องตายทันที
ประเทศที่กล่าวถึงอยู่นี้ห่างใกลจากเรามาก ห่างกันทั้งระยะทาง และระยะเวลา มีตึกมหิมาตั้งอยู่ที่กลางใจเมือง ตึกหนังนี้ใหญ่และสูงที่สุดในเมือง ตัวตึกทึบไม่มีหน้าต่าง ถึงแม้มีก็คงไม่มีใครสนใจมองเข้าไป ทำนองเดียวกัน ภายในตึกก็ไม่มีใครมองออกมาข้างนอกเหมือนกัน ในตึกเต็มไปด้วยสายไฟ หน้าปัดตัวเลขต่าง ๆ และที่สำคัญที่สุดคือวงจรตัดไฟ ซึ่งมีสายไฟระโยงระยางสุดลูกหูลูกตา ลดหลั่นกันเป็นชั้นแล้วชั้นเล่าเครื่องไม้เครื่องมือต่าง ๆ ขณะปฎิบัติงานมีเสียงแผ่ว ๆ นาน ๆ จะมีเสียงแคร๊กดังขึ้นสลับกับเสียงคริ๊กนั่นคือเสียงที่ธนาคารสั่งปิดบัญชี
นี่คือที่ทำการธนาคารเวลา !
ทำไมทอมถึงได้ปล่อยให้ " เวลา " ในธนาคารของเขาเหลือน้อยเช่นนี้ สับเพร่า ! เขาบอกกับตัวเองอย่างเคียดแค้น เหมือนกับทุกคนในเมืองนี้นั่นแหละ ทอมมีสมุดจดตัวเลขรับจ่าย ลูกหนี้ - เจ้าหนี้ เป็นสมุดบัญชีส่วนตัวของเขา ธนาคารจะส่งสำเนา " บัญชีเวลา " มาให้เดือนละครั้ง เขาจะตรวจดูว่าตรงกับบัญชีส่วนตัวที่เขาจดไว้หรือเปล่า แต่เขาเลินเล่อเขาไม่ได้ตรวจสอบทบทวนบัญชีส่วนตัวของเขากับสำนักของธนาคารนานมาแล้ว ตามปกติเขามีตัวเลขสำรองไว้เผื่อฉุกเฉินเสมอถึงแม้เขาจะไม่ละเอียดขนาดดิ๊ก หรือ เฮนรี่ก็ตาม แต่เขาก็รอบคอบพอสมควร ครั้งหนึ่ง เขาเคยเผลอไผลปล่อยให้เวลาเหลือเพียง 2 วัน ( 27 ชั่วโมง 44 นาที 13 วินาที ) เขาวิ่งเสียเหงื่อตก เล่นเอาแทบแย่เหมือนกันกว่าจะจัดการขายหุ้นน้ำมันดิ๊กเพื่อนเก่าได้ เขาขายหุ้นน้ำมันไปได้ 5 เดือน ( 4เดือน 3วัน 7ชั่วโมง 12นาที 19วินาที )หุ้นน้ำมัยเกิดราคาตก แต่เรื่องนั้นมันผ่านมานานแล้ว
ตอนนี้สิ ... เขาเหลือเวลาเพียงแค่ 1ชั่วโมง 14นาที 27วินาที เขาพลาดท่าปล่อยให้ถลำลึกถึงเพียงนี้ได้ยังไงนะ คงเป็นเพราะแม่สาวผมแดงตาสีมรตกคนนั้นเอง
ทอมเผ่นไปหาดิ๊กที่ทำงาน โชคดีที่สำนักงานของดิ๊กอยู่ไม่ไกลนักขณะเดินทางไปหาดิ๊ก เขานึกทบทวนถึงคืนที่เขาอยู่กับสาวผมแดง ตามีมรตก คืนนั้นเขาดื่มหนักไปหน่อย หลังจากนั้นอะไรเกิดขึ้นเขาก็ไม่รู้ ... ถ้าหากวันนี้ดิ๊กไม่มาทำงานหล่ะ ... โชคดีแฮะ ดิ๊กกำลังตรวจบัญชีอยู่ที่โต๊ะทำงาน เรื่องบัญชีหล่ะก็ ดิ๊กรอบคอบเสมอ
" ดิ๊ก เพื่อนรัก... " ทอมทักทายพยายามทำตัวให้ดูร่าเริงทั้งๆ ที่หน้าผากและเสื้อผ้าของเขาเหงื่อชุ่มไปหมด ดิ๊กเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนเท่ห์ สำหรับดิ๊กเองแล้วสุ้มเสียงแบบนี้ เหงื่อแตกแบบนี้ ... มันบ่งบอกถึงอะไรบางอย่าง
" กันมีที่เด็ดสำหรับแก แกมีโอกาสแบบนี้ครั้งเดียวในชีวิตเท่านั้น " ทอมพูดขณะเปิดกระเป๋าเอกสาร เขากำลังตัดสินใจว่าจะดึงแฟ้มใหนออกมาดี ดิ๊กเฝ้ามองเขาอย่างเย็นชา ไม่มีท่าทีตื่นเต้นกับข้อเสนอของทอมเลยเขาเฝ้ามองอย่างสงบ ทอมชำเลืองดูแฟ้มแล้วดึงสัญญาออกมาจากกระเป๋าเอกสาร เขาางท่าได้ไม่เลว
" เหมือนแร่ยูเรเนี่ยมแท้ ๆ เลย ยอดไหม "
" เดือนก่อนแกก็บอกขายฉันทีหนึ่งแล้ว "
" เหรอ แล้วแกว่าไง "
" ฉันบอกว่าไม่ซื้อ "
ทอมลงมือค้นในกระเป๋าเอกสารต่อ
" นั่นมันคนละรายการกับที่กันจะเสนอ นี่ไงกันเจอแล้ว วิธีกลั่นแร่โพโรเนี่ยน จากน้ำทะเลเหมือนกับเหมืองทองดี ๆ นี่เอง น่าสนไหม "
" กันไม่สนหร็อก ทอม "
" ดิ๊ก กันต้องขายให้ได้ ขายอะไรก็ได้อย่างด่วนจี๋ด้วย "
" จำเรื่องหุ้นน้ำมันที่แกขายให้กันเมื่อเร็วๆ นี้ได้ไหม "
" ใครจะไปรู้ว่าน้ำมันราคามันจะตกถึงเพียงนั้น กันเองก็ขาดทุน ไม่ใช่แต่แกคนเดียว ดิ๊ก ช่วยกันซักครั้งเถอะ "
" เสียใจ "
" ดิ๊ก ... กันกำลังสิ้นจริง ๆ กันเกือบจะหมดตัวอยู่แล้ว ให้กันยืมสักอาทิตย์นะ "
" อะไรกัน แกจะมาขอยืมตั้งอาทิตย์ " เขาพูดพร้อมกับหัวเราะ นั่นเป็นวิธีที่ดิ๊กใช้บอกว่าไม่
" กันไม่ได้กากินในทางกู้ยืมนะทอม แกลองไปติดต่อกับ เฮนรี่เขาดูสิ "
" กันยังเป็นหนี้ เฮนรี่อยู่ "
" กันกำลังยุ่งเสียด้วยทอม "
" ช่วยกันสักครั้งน่าดิ๊ก "
" ลาก่อน ทอม กันมีงานที่จะต้องรีบทำอีกเยอะ "
ทุกครั้งที่เข็มวินาทีขยับ ปัญหาของทอมก็เครียดมากขึ้นทุกนาที เขาตรงไปยังที่ทำงานของเฮนรี่ เสียเวลาคอยที่แผนกต้อนรับไปเปล่า ๆ 14 นาที ( 14นาที 8วินาที ) เขานั่งกระสับกระส่ายอยู่ที่ม้ายาว ส่วนใจนั้นพะวงคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาถูก " ปิดบัญชี " เป็นไปได้ใหมที่ทนาคารเวลา จะคำนวนพลาด มันอาจเป็นไปได้ ถึงแม้จะมีเสียงร่ำลือว่า ตัวเลขของธนาคารยังไม่เคยมีการผิดพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาแกล้งทำเป็น เกาหูข้างขวา แต่ที่แท้ เขาแอบกดปุ่มเบา ๆ ทันใดนั้นมีเสียงดังขึ้น เสียงนั้นแผ่วเบาจนแม้กระทั่งคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่มีทางได้ยิน
พวกชายหญิงทั้งหกคนที่มาคอยอยู่ก่อนมองดูเขาด้วยคึวาวิตกเกรงว่าเขาจะลัดคิวเข้าไปดก่อน แต่ละรายสีหน้าบอกได้ว่ากำลังเข้าตาจนด้วยกันทั้งนั้น ทุกคนต่างบากหน้ามากู้จากเฮนรี่ ทั้งห้องเงียบกริบนอกจากเสียงเนของนาฬิกาขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ติดที่ผนังห้อง เสียงนาฬิกาดังติ๊ก - ติ๊ก - ติ๊ก ชายที่มากู้รายหนึ่งมองด้วยใจจดจ่อ ส่วนนิ้วมืซึ่งวางอยู่บนหัวเข่าก็ขยับนับตามนาฬิกาไปด้วย หญิงอีกรายหนึ่งสายหน้าตามเข็มนาที่อย่างน่าสงสาร อีกรายหนึ่งก้มหน้า แต่แอบนับเวลาด้วยการกระดิกเท้า ทุกคนมารวมอยู่ที่นี่เพราะต้องการเวลา บางครั้งก็แอบกดปุ่มตรวจสอบเวลาของตนเองที่ข้างหูเสียที แล้วก็เงยหน้าขึ้นดูตรวจสอบเวลาอีกครั้งที่ข้างผนัง เสียงแผ่วเบาที่บอกยอดบัญชีเวลาที่เหลือนั้นได้ยินแต่เจ้าของบัญชีแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น คนอื่นแกล้งทำเป็นไม่เห็น ทุกคนเดาออกว่า พอหมดเสียงแจ้งเวลาแล้วจะมีเสียงดังปิ๊ง ทุกครั้งที่พวกที่มากู้เดินเข้าไปในห้อง พวกที่นั่งคอยอยู่ข้างนอกจะมองดูด้วยกความเกลียดชัง ทั้ง ๆ ที่ทุกคนต่างก็เดินเข้าไปขอร้อง ขอความเห็นอกเห็นใจ ... อ้อนวอนขอยืมเวลา !
พนักงานสาวผมสีแดงทำให้ทอมนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนั้น สาวผมสีแดง ตาสีมรกต คืนนั้นที่โมเต็ล เขาชักนึกออนนิด ๆ ที่แรกหญิงคนนี้อยู่ที่บาร์ เกิดมาเขายังไม่เคยเห็นใครสวยเท่าเธอเลย คืนนั้นเธอสวมเสื้อคลุมบางแจ๋ว ทั้งเขาและหล่อน ฟาดเหล้ากันเสียเมาแปร้ เธอสวยมาก แพรวพราวไปด้วยสเน่ห์ทั้งตัว แสนที่จะอ่อนหวาน คืนนั้นเกิดอะไรขึ้นนะ ... เขาจำอะไรไม่ได้ เหตุการณ์คืนนั้นเกิดขึ้นได้ยังไงเขานึกไม่ออกเหมือนมีหมอกบาง ๆ มาบังภาพในอดีตไว้ เขาร่วมรักกับเธอ ใช่แล้ว ... ทั้งนุ่มนวล และหวานชื่น หลังจากนั้นเขาทำอะไรอีกนะ
" เชิญคุณเข้าไปได้แล้วค่ะ "
เขากำลังจมอยู่ในห้วงนึกจนกระทั้งพนักงานสาวต้องเรียกเขาซ้ำอีกครั้ง คราวนี้เขาเผ่นพรวดเข้าไปในห้องทันที เฮนรี่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม่ได้ลุกขึ้นยืนต้อนรับเหมือนทุกครั้งที่ทอมเคยแวะมาเยือน ทอมกับเฮนรี่เป็นเกลอเก่ากันมา แต่บัดนี้ทอมมาในฐานะผู้กู้ยืม เฮนรี่มีอาชีพให้กู้ ดวงจาของพวกให้กู้นี่ ช่างเย็นยะเยือกเหลือหลาย
" กันมีเรื่องเดือดร้อน...เฮนรี่"
ดวงตาของเฮนรี่เย็นจัดเข้าไปอีก
" กันต้องการความช่วยเหลือ กันเข้าตาจนจริง ๆ "
" นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แกเดือดร้อนนะทอม "
" คราวนี้กัน " ร้อน " จริง ๆ เฮนรี่ "
" แกยังค้างกันอยู่นะทอม แกยังมีหนี้เก่าอยู่กับกัน "
" กันจำได้น่าเฮนรี่ กันตั้งใจจะใช้คืนให้แกพร้อมดอกเบี้ยด้วย "
" เมื่อไหร่ "
" ทันทีที่กันมี กันจะให้ดอกเบี้ยแกสองเท่า "
" แค่ดอกเบี้ยตามกฎหมายก็เห็นจะพอแล้วทอม " เขาพูดจบพลางหันไปมองทางประตูท้ายของเขาเพื่อสอบถามหัวหน้าสมุหบัญชีโดยตรง ซึ่งเชาจะต้องจ่ายค่าสอบถาม 10 นาที เฮนรี่หายหัวไปไหนนะ เขาเดินไปถามที่โต๊ะแผนกต้อนรับเป็นครั้งที่สาม พนักงานต้อนรับหญิงสาวผมสีแดงมองเขาอย่างรำคาญเต็มทน
" กรุณารอจนกว่าจะถึงคิวคุณสิค่ะ คุณเฮนรี่ทราบแล้วค่ะว่าคุณมาหา "
" 51นาที 43วินาที - ปิ๊ง "
เสียงสุดท้ายนั้นเป็นเสียงกรดิ่งเล็ก ๆ ซึ่งดังขึ้นเพื่อบอกให้รู้ว่าจบรายงานเวลาแล้ว เขาแกล้งเอามือเสยผม แต่ที่แท้เอาแอบกดปุ่มข้างขวาอีก คราวนี้เขากดติดกันสามครั้ง การกดครั้งนี้เป็นการขอทราบยอดบัญชีพิเศษซึ่งเขาจะได้รับคำตอบจากกองบัญชีโดยตรง เขาต้องจ่ายค่าสอบถาม 2 นาที เขาคอยชั่วครู่ ทันใดนั้นก็มีเสียงปิ๊งดังค่อย ๆ ติดกัน 3 ครั้ง แล้วเขาก็ได้รับรายงานแจ้งยอดบัญชี
" บัญชีเลขที่ T - 798325X-7 ยอดคงเหลือ 49 นาที 39 วินาที ปิ๊ง ! "
เขาบิดมือไปมาด้วยความสิ้นหวัง ราวกับการพบปะได้สิ้นสุดลงแล้ว ตัวเลขยอดบัญชีของเขาไม่ผิดแน่
" เฮนรี่ ! " ทอมตะโกนราวกับเสียสติ " เวลาของกันกำลังหมด ! " มันเป็นคำสารภาพที่น่าสะพึงกลัวพอใช้ ประกายตาเย็นชาของเฮนรี่เปลี่ยนไปนิดหนึ่ง
" แกเหลือเวลาอีกประมาณเท่าไหร่ "
" ไม่ถึงชั่วโมง "
เฮนรี่ถอนหายใจประสานมือแน่น
" ทำมัยแกถึงได้ปล่อยให้มันยุ่งเหยิงขนาดนี้ "
" กันเองก้ไม่รู้เหมือนกัน แต่เวลามันเหลือแค่นี้จริง ๆ เฮนรี่กรุณากันสักครั้งเถอะ "
เฮนรี่มองดูโต๊ะเฉย " ไม่ได้หร็อกทอม แกยังค้างกันอยู่ เราต้องทำตามกฏ "
" แต่แกมีสิทธิพิเศษยกเว้นสำหรับบางรายได้นี่เฮนรี่ แล้วกันจะใช้คืนให้แกสองเท่าตัว ... สามเท่าเลยเอ้า "
" เราไม่กล้าเสี่ยงกับแกหรอก แกค้างบริษัทอยู่แล้วตั้ง สี่อาทิตย์ รวมทั้งดอกเบี้ยด้วย สี่อาทิตย์ที่แกค้างอยู่นี่ก็เท่ากับบริษัทกันต้องสูญเปล่าอยู่แล้ว กันเห็นจะต้องสั่งปิดบัญชีแก "
" อย่า ... เฮนรี่ ...อย่าเพิ่งปิดบัญชี กันจะใช้ให้แกคืนทุกวินาที..."
" สูญเปล่า " เฮนรี่พูด สายตาของเขากลับชาเย็นอีกครั้ง เขาเอื้อมมือกดปุ่มเครื่องพูดภายในสำนักงาน มีเสียงผู้หญิงจากอีกห้องหนึ่งตอบรับ
" ว่าไงค่ะ "
" ให้รายต่อไปเข้ามาได้ "
" เฮนรี่ ! "
เฮนรี่สั่นหัว ชายสูงร่างกำยำเข้ามาในห้อง ท่าทางเอาเรื่อง
" เฮนรี่ได้โปรดเถิด "
" ลาก่อนทอม "เฮนรี่งอแขนขึ้น ทอมผุดลุกขึ้นยืนแล้วก้าวออกจากสำนักงานไป เฮนรี่มองเขาออกไปทางประตู จนกระทั่งเขาปิดประตูหายลับไป
ทอมเดินออกมาจากประตูราวกับคนตาบอด เขาไม่เห็นพนักงานต้อนรับผมสีแดง หรือใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์ของพวกที่มารอกู้อยู่หน้าห้องของเฮนรี่ เขาออกมายืนที่ถนน เอามือยันกำแพง รู้สึกว่าท้องใส้มันปั่นป่วน เรี่ยวแรงไม่รู้หายไปไหนหมด เฮนรี่ปฎิเสธไม่ยอมช่วยเหลือเขา เขากดปุ่มริมหูข้างขวา
" 39นาที 11วินาที - ปิ๊ง ! "
สมองเขายุ่งเหยิงไปหมด เขาอยากดื่มสักแก้ว มีบาร์เล็ก ๆ ค่อนข้างหรูอยู่ใกล้ที่ทำงานเฮนรี่ สมัยก่อนเขาแวะมาดื่มกับเฮนรี่บ่อย ๆ ลูกค้าส่วนมากฐานะดี ทำงานระดับบริหาร สนนราคาที่นี่ข้อนข้างสูง วิสกี้แก้วละ 30 นาที เผื่อคุณจะดื่นแชมเปญฉลองความสำเร็จก็ขวดละ 3ชั่วโมง ทอมหย่อนตัวลงบนม้านั่งที่บาร์ แล้วสั่งวิสกี้หนึ่งแก้ว 30 นาที เขากระดกทีเดียววาบหายไปในลำคอ เขาสั่งอีกแก้ว คนผสมเหล้าซึ่งคุ้นกับหน้าเขาดียิ้มให้อย่างฝืด ๆ พอเหล้าแก้วที่สองมาถึง เขาก็ฟาดรวดเดียวหมดอีก
ดิ๊กและเฮนรี่เพื่อนสนิทของเขาทั้งสองไม่ยอมช่วยเหลือเขา ทั้ง ๆ ที่ทั้งคู่เพิ่งรับมรดกจำนวนมหาศาล ดิ๊กรับมรดกจากพ่อ 20ปีกว่า เฮนรี่รับมรดกจากปู่ 50กว่าปี แถมยังเป็นนายทุนใหญ่อยู่เบื้องหลังบริษัทกู้ยืม เขาสั่งวิสกี้แก้วที่สามแล้วกระดกรวดเดียวเกลี้ยนงแก้วเหมือนเดิม คนผสมเหล้าพลอยทำหน้านิ่วคิ้วขมวดตามเขาไปด้วย
ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เขาค่อยคลายเครียด เขาเริ่มหาลู่ทาง เสียงนาฬิกาที่แขวนอยู่ข้างฝาเดิน ...ติ๊ก - ติ๊ก - ติ๊ก ... มันต้องมีทางแก้ไขสถานการณืเช่นนี้ได้หรอกน่า ความสมหวังที่จะอยู่รอดประดังเข้ามา ...ติ๊ก - ติ๊ก - ติ๊ก ... เสียงดังเหมือนนาฬิกาในที่ทำงานของเฮนรี่ไม่มีผิด สามผมแดง คนผสมเหล้า บรรดาขวดเหล้านานาชนิดที่เรียงรายกันอยู่ เสียงผู้คนพูดคุยกันจอแจ ทำให้เขานึกถึงอดีตขึ้นมาได้ มันแวบเข้ามาในสมอง รวดเร็วราวกับน้ำไหลบ่าที่ทำนบแตก ที่บาร์โน้น ... สาวผมแดง ดวงตาสีมรกต ...คืนนั้นในโมเต็ล เขาจ่ายให้เธอไปเท่าไหร่ ในการอยู่ด้วยกันบนเตียงนอน 2 ชั่วโมง เป็นอัตราสำหรับผู้หญิงธรรมดา 4 ชั่วโมง สำหรับผู้หญิงที่ออกจะเป็นพิเศษหน่อย และ 24 ชั่วโมงสำหรับสาวชั้นยอด หล่อนยอดจริง ๆ พิเศษและยอดเยี่ยม ใช่แล้ว ... เขาหมดตัวเพราะผู้หญิงคนนั้นนั่นเอง เขาบอกตัวเองว่าเขาจะต้องตามตัวเธอให้พบ
เขาส่งสัญญาณเรียกคนผสมเหล้ามาคิดบัญชี เจ้าหมอนั่นมองดูรายการที่บาร์ 3ดื่ม 1ชั่วโมง 30นาที รวมทั้งค่าบริการ 15 เปอร์เซ็นต์และค่าภาษี 15 เปอร์เซ็นต์ ทั้งหมดราว ๆ ร่วม 2ชั่วโมง ทอมเอื้อมมือจะหยิบบิลที่ถาด ขณะที่ฝ่ามือเขาห่างจากถาดเพียงนิ้วเดียว เขาแทบจะได้ยินเสียงดังออกมาว่า ลูกนี้ - ลูกหนี้ ขณะนั้นภายในธนาคาร " บัญชีเวลา " ของทอมจะมีเสียงดังคริ๊ก ลงตัวเลขค่าใช้จ่ายไว้ ขณะเดียวกันมิเตอร์ อีกตัวจะมีเสียงดังแคล็ก เข้าบัญชีเจ้าหนี้ของบาร์ไว้
ผู้คนที่ควบคุมเมืองนี้ทำให้ทุกอย่างสะดวกสบายขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่มีข้อผิดพลาดด้วย แรกทีเดียวจำเป็นต้องใช้มือทั้งสองข้างสำหรับติดต่อมือข้างหนึ่งสำหรับซื้อ อีกข้างหนึ่งสำหรับขาย เหมือนกำลังทำสัญญาในสมัยโบราณ คือใช้การจับมือ พอมาถึงยุนี้ทั้งผู้ซื้อแล้วผู้ขายไม่ต้องมาจับมือกันให้เสียเวลา มีตัวอิเล็กโทรนิคเล็ก ๆ ซึ่งฝังไว้ที่ฝ่ามือติดต่อให้เสร็จภายในระยะ 25 มิลลิเมตร ถูกสุขลักษณะดีเสียด้วย ไม่ต้องกลัวว่าจะติดเชื้อโรคจากผู้อื่น ถ้าหากเป็ฯสถานที่ร้านค้าอย่างในบาร์นี้ เจ้าถาดโลหะจะเป็นตัวแทนของผู้ขายให้เสร็จ
ทอมชะงักมือหยุดไว้ขณะที่มือของเขาเข้าไปไกลถาดเกือบจะใกล้ระยะ 25 มิลลิเมตร เขาเพิ่งนึกออก เกือบไปแล้วใหมหล่ะ เขาต้องจ่ายทั้งหมดราว 2 ชั่วโมง แต่ทั้งเนื้อทั้งตัวเขามีเวลาเหลือไม่ถึง ครึ่งชั่วโมง คนผสมเหล้าทองอย่างฉงนขณะที่ทอมดึกมือกลับ เขาไม่ระแวงหรอกว่าทอมจะสิ้นท่าถึงเพียงนี้ ลูกค้าที่นี่ไม่มีใครเคยมีปัญหากับการจ่ายค่าเหล้าเพียงสองชั่วโมง
ทอมยิ้มแห้ง ๆ สมองของเขากำลังทำงานอย่างรวดเร็วพอ ๆ กับเครื่องจักรภายในธนาคารที่เดียว " เก็บเงินที่เฮนรี่นะ เราพนันขันต่อกันนิดหน่อย ... กันชนะเฮนรี่เขา " ทอมพูดพยายามฝืนยิ้มอีกครั้งขณะเลื่อนตัวลงจากเก้าอี้นั่งที่บาร์ เจ้าคนผสมเหล้าพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ เขาเคยเห็นทอมมาดื่มกับเฮนรี่บ่อย ๆ ลูกค้าประเภทนี้มักมีเรื่องล้อเล่นกันเล็ก ๆ น้อย ๆ กันเสมอ
ทอมรีบออกมา เขายิ้มฝืดอีกครั้งขณะที่คิดว่าเขาปัดค้าเหล้าไปเข้าบัญชีเฮนรี่จนได้ เขาเดินรีบร้อนราวกับวิ่ง เขาคิด ตอนที่เมาคืนนั้นเขาจ่ายให้แม่สาวผมแดงนั่นไปเท่าไหร่นะ เขาคงแอ๊กท่าทำเป็นพวกเศรษฐีที่มีเวลาใช้อย่างไม่มีวันหมด
นึกออกแล้ว ... เขาจ่ายให้หล่อนไป หนึ่งเดือน ไม่ใช่วันหนึ่งหรืออาทิตย์หนึ่ง หนึ่งเดือนที่เขาหามาอย่างยากลำบากแทบเลือดตากระเด็น โธ่ ... พระผู้เป็นเจ้าเวลาตั้งเดือนหนึ่งดันให้หล่อนไปได้ เขาเร่งฝีเท้าจัดขึ้น โมเต็ลอยู่แถวนี้แหละ เขาต้องหาหล่อนให้พบ เขาต้องเอาเวลาคืนมา เอา 29 วันที่เหลือคืนมาให้ได้ แม้ว่าจะต้องหักคอหล่อนก็ตาม
เพราะฤทธิ์เหล้าทำให้เขาคิดชั่วช้าเช่นนี้ สัญชาตญาณของความอยู่รอดแรก ๆ เขาคิดอะไรไม่ออก เดี๋ยวนี้เจานึกออกแล้ว เขาจำได้แล้ว เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะความโง่ของเขาแท้ ๆ เขาแทบได้ยินเสียงตัวเองพร่ำเพ้ออยู่บนเตียงกับหล่อน ตอนนั้นเขากุมมือน้อย ๆ ไว้ ร่างเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า " จ่าย 1 เดือนผมให้คุณ 1 เดือน 1เดือนแม่เทพธิดาน้อย ๆ ของผม " ความคิดคำนึงของเขาหยุดอยู่แค่นัน ตัวเขาสั่นไปหมดเมื่อนึกถึงนอนนี้ ... ดันให้ไปตั้งเดือน ...สองชั่วโมง ก็เหลือหลายแล้วกับผู้หญิงระดับนี้ โมเต็ลอยู่ตรงมุมถนนนี่เองเขาเร่งฝีเท้า เขามีเวลาอยู่จำกัดจำเขี่ยเต็มที
เมื่อทอมมาถึงโมเต็ลเขาหอบ หายใจแทบไม่ออก หล่อนชื่ออะไรนะ เขาเคยรู้จกกันมาก่อนไหม เขาจำได้แต่ว่าเขาจำรูปพรรณสันฐานของหล่อนได้ผู้หญิงแบบนี้มีไม่กี่คนหร็อก พวกนั้นคงมีประวัติหรืออย่างน้อยก็ที่อยู่สำหรับส่งจดหมาย
ขณะที่เขาก้สวผ่านประตูกระจก ... นั่นไงเธออยู่นั่นเอง ผมสีแดง ดวงตาสีมรกต หล่อนนั่งอยุ่ที่บาร์ เหมือนวันแรกที่เขาพบหล่อน วันนั้นเธอก็นั่งตรงนี้แหละ ตอนนี้เธอกำลังนั่งหัวร่อต่อกระซิกกับชายร่างกำยำผู้หนึ่ง
" ผมมีธุระอยากจะพูดกับคุณสักหน่อย " นรก หล่อนชื่ออะไรนะ เขานึกชื่อหล่อนไม่ออก หล่อนหันมาจ้องมองเขา " เธอรู้จักไอ้หมอนี่เหรอ " ชายร่างกำยำถามตาจ้องเขม็งท่าทางไม่สบอารมณ์
" คุณว่าอะไรนะค่ะ "
" จำผมไม่ได้เหรอ ผม ... ทอมไงหล่ะ " เขากล่าวอย่างกระตือรือร้น
" คุณคงทักคนผิด " หล่อนพูดอย่างสุภาพ
" ฉันไม่เคยรุ้จักคุณมาก่อนเลย "
" คุณไม่รู้จักผม ...ทอมไงหล่ะ ผมจ่ายให้คุณไป 1เดือน " เขาตะโกนลั่น คนผสมเหล้า บรรดาลูกค้าในบาร์ต่างมองเป็นตาเดียวกัน
" จ่ายให้ตั้งเดือน "
" คุณเอาอะไรมาพูดกัน คุณคงเมาแล้ว " หล่อนพูด
" ไป ... ไปให้พ้น !" ชายร่างกำยำคำราม
" กรุณาผมเถิด จูเลียต " เขาอ้อนวอน ชื่อของเธอแวบเข้ามาในสมองของเข้าจนได้
" คุณต้องจำได้แน่ ๆ ผมเผลอไปหน่อย ผมเผลอจ่ายให้คุณมากเกินไป ตอนนี้ผมกำลังหมดตัวจริง ๆ ผมกำลังเดือดร้อนกรุณาคืนมาให้ผมบ้างเถิด "
" แนไม่ได้ชื่อจูเลียต อีกประการหนึ่ง ฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อนเลย " เธอพูดตาแข็งกร้าว เขาคว้าแขนเธอไว้ บีบเสียแน่น
" จูเลียต คุณเป็นที่พึ่งสุดท้ายของผม เวลาผมเหลือน้อยเต็มทีแล้ว เวลาของผมจวนหมดแล้ว "
ทุกคนในบาร์ตัวสั่นด้วยความกลัว
" เอาไอ้ขี้เมานี้ออกไปทีเถอะ " หล่อนร้องเสียหลง เจ้าร่างยักษ์โดดลงมาจากม้านั่ง คว้าคอเสื้อทอมกระชากเขาออกมาจากหล่อน ทอมคว้าแชนหล่อนแน่นทำให้หล่อนเสียหลักหกล้ม จากเก้าอี้นั่งที่หน้าบาร์ หล่อนส่งเสียงกรีดร้องลั่นไปหมด เจ้าร่างยักษ์กับคนผสมเหล้าช่วยกันยกทอมออกมาจากหล่อนได้ เขาเหวี่ยงทอมออกมานอกถนน ทอมดซเซยันร่างขึ้นมาอย่างทุลักทุเล พวกที่อยุ่ในห้องกระจกข้างในบาร์ต่างตะโกนด่าทอเขาอย่างหยาบ ๆ คาย ๆ เขาเดินโผเผไปตามถนน แล้วหยุดพิงเสาไฟฟ้าเพื่อพัก เขากดปุ่มที่ปหูข้างขวาสามครั้งติดกัน สัญญาณนี้ใช้เรียกหัวหน้าใหญ่แผนกบัญชี เขาไม่เคยเรียกแบบนี้มาก่อนเลย การเรียกแบบนี้เขาต้องจ่ายค่าตรวจสอบ 10นาที แต่เขาต้องรู้ความจริง เขาต้องการรู้เวลาที่แน่นอน
เขาคอย ...คราวนี้เขารอนานกว่าปกติกว่าคำตอบที่แผ่วเบาจะดังขึ้น เสียงกระดิ่งดังขึ้นสามครั้ง เสียงคนรายงานตัวเลขแปลกไป " หัวหน้าแผนกบัญชีรายงานบัญชีเลขที่ T-798324X-7 3นาที 15วินาที " เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครั้งแล้วก็เหลือแต่ความเงียบ 3นาที 14วินาที ... ท่าทางเขาเหมือนคนบ้า ชายคนหนึ่งเดินตรงมา ทางเขา ชายคนนี้แต่งตัวดี สวมหมวก เสื้อคลุม มือถือกระเป๋าเอกสารทอมปราดเข้าไปหา พลางเอื้อมมือออกแบเหมือนขอทาน
" กรุณาช่วยผมด้วยครับ ...ให้ผมยืมสัก 10นาที เถอะครับ ...เวลาผมจวนจะหมดเต็มทีแล้ว "
มันเป็นคำขอร้องที่แย่จริง ๆ ชายผู้นั้นหน้าซีดรีบก้าวเดินหนีไป มีผู้หญิงสวมเสื้อคลุมขนสัตว์กำลังเดินมาอีกด้างหนึ่ง ทอมวิ่งไปหาหล่อน เอื้อมมือออกไปขอเวลา "กรุณาเถิดครับ ...ช่วยผมสัก 10นาทีเถิด ...เวลาผมหมดจริง ๆ " หญิงคนนั้นอ้าปากค้างแล้วเดินหนีไปอีกราย มีชายคนหนึ่งแต่งตัวซอมซ่อ แต่งกายแบบกรรมกรรองเท้าเปื้อนสกปรกเดินข้ามถนนมาทางทอม " คุณครับ " ทอมตะโกพลางรี่ไปหาชายผู้นั้น " เวลาผมกำลังหมด กรุณาให้ผมยืมสักเล็กน้อยเถอะครับ " ชายผู้นั้นถลึงตามองแล้วทำท่าจะเดินผละไป ทอมคว้าแขนเสื้อเขาไว้แน่น
" คุณช่วยผมหน่อยนะครับ เวลาผมกำลังจะหมด คุณได้ยินไหม เวลาผมกำลังหมดแล้ว " หญิงคนที่ใส่เสื้อขนสัตว์และชายที่ถือกระเป๋าเอกสาร ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ทอมหันไปเห้นเข้า เขาตะโกนลั่น " ใครก็ได้ ผมขอสัก 5นาทีเถิด ขอผม 4นาที ก็ได้ ... "
หนุ่มสาวคุ่หนึ่งเดินผ่านมา เด็กสาวผมยาวสีบรอนด์ ส่วนเด็กหนุ่มสะพายกีต้าร์บนไหล่ ทอมมองดูคนทั้งคู่ราวกับคนวิกลจริต เขารู้ดีว่า พวกนี้เพิ่งบรรลุนิติภาวะ ยังมีเวลาเหลืออีกมาก
" กรุณาเถิดครับ " เขาพูดพลางเอื้อมมือออก เด็กสาวมองอย่างระวังตัว
" มีอะไรกันเหรอ " เด็กหนุ่มถาม
" เวลาผมจวนจะหมดแล้ว กรุณาช่วยผมด้วย " เขาอ้อนวอนทั้งคู่มองตากัน
" พูดเป็นเล่นไปน่า " ชายในชุดกรรมกรพูดขึ้น
" ดูสิ เข้าใส่เสื้อใหม่ ล่อชุดสากล แล้วรองเท้าเลี่ยมราคาแพงอย่างนี้ เขาใส่ของราคาเกินกว่าอาทิตย์ทั้งนั้น แถมกระเป๋าเอกสารอย่างดี ถ้าถังแตกจริง ๆ จำนำก็ยังได้ "
" ผมไม่ทันคิดถึงเรื่องนี้ " ทอมพูดพร้อมมองกระเป๋าเอกสารราคาแพงของเขา
" ท่าจะพวกขอทานบรรดาศักดิ์ " ...สุภาพสตรีเอ่ยขึ้นบ้าง
" มุมถนนยังมีคนขับรถโรลสลอยส์พร้อมคนขับรออยู่ " ชายที่แต่งตัวภูมิฐานพูดขึ้นบ้าง
" ผมไม่ใช่ขอทาน ผมไม่เคยขอใครเลยในชีวิต "
เด็กสาวจ้องมองทอม ชั่วครู เด็กหนุ่มรั้งแขนเธอไว้
" ไปกันเถอะ "
" เดี๋ยวก่อน ลูว์ " เด็กสาวพูด
" เขาต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ " เสียงของเด็กสาว ราวกับแสงสว่างส่องเข้ามาขณะที่ทอมกำลังอยุ่ในความมืด เขาเดินตรงมาหาเด็กสาว ท่าทางสิ้นหวัง ไม่มีริ้วรอยสเน่ห์ที่เคยทำให้สาว ๆ หลงเหลืออยู่เลย
" เชื่อผมเถอะ กรุณาไว้ใจผม ผมจะคืนให้คุณสองเท่า สามเท่าของเวลาที่คุณให้ผมยืม แต่ผมต้องการเดี๋ยวนี้ ... เดี๋ยวนี้ ..."
เด็กหนุ่มท่าทางไม่พอใจ เขาดึงแขนหล่อนไปเสีย
" ไปเถอะมันโกหกชัด ๆ "
" ใช่แล้ว มันกะล่อน อย่าไปเชื่อมัน " หญิงที่สวมเสื้อขนสัตว์พูด
" นี่แหละ ขอทานชั้นเซียนหล่ะ " ชายในชุดกรรมกรพูด
" ดูเสื้อ ...ดูรองเท้า ... "
ทอมฉีกเสื้อนอกออก แล้วกระชากเสื้อเชิ้ต กระดุมหลุดออกเป็นแถว เขาถอดรองเท้าออก โยนกระเป๋าเอกสารไปยังชายที่แต่งชุดกรรมกร
" เอาไปสิ เอาไปให้หมดนี่แหละ ผมขอแค่นาทีเดียว ผมขอแค่นาทีเดียวเท่านั้น "
เด็กสาวสะบัดแขนหลุดจากเด็กหนุ่ม หล่อนเดินมาหาทอม
" ฉันเชื่อเธอ ฉันเชื่อเธอ " หล่อนดพูดพลางเอื้อมมือมาทางทอม
" ฉันให้เธอยืม ฉันให้เธอยืมอาทิตย์หนึ่ง " หล่อนบอกเสียงหนักแน่น น้ำเสียงบอกถึงความเมตตา วัยรุ่นยังมีเวลาเหลืออีกมากมาย
เพียงหนึ่งวินาทีที่แสนจะมีค่านั้น ทอมมองดูเด็กสาวแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนราวกับเทพธิดาอันมีประกายตัวแวววับ อาทิตย์หนึ่งเวลาที่สำหรับจะเอาไปทำอะไรก็ได้ เวลาสำหรับเพื่อที่จะอยู่ต่อไป เขาเอื้อมมือออกเพื่อสัมผัสกับเธอ เพื่อรับเวลาที่เธอให้ยืม เวลาที่จะอยู่ต่อไป ปต่การติดต่อถ่ายทอดเวลาไม่ได้ผล
ที่ธนาคารเวลา ขณะนั้นที่สายไฟระดยงระยางสุดลูกหูลูกตาซ้อนกันชั้นแล้วชั้นเล่า มีเสียงดังคลิ๊กของวงจรตัดบัญชี เสียงนั้นเป็นเสียงตัดบัญชี ของทอม เครื่องกลไกตัวจิ๋วที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แตกอกเป็นเสี่ยง ๆ ภายในรูเล็ก ๆ ที่มือซ้ายของทอม เขาล้มลง หมดสตินอนแน่นิ่งอยู่ที่ข้างถนน เด็กสาวหวีดร้อง ผู้คนต่างหันมองหน้ากันแล้วกลับมาดูทอม ฝูงคนมามุงดูทอมมากขึ้น เจ้าหน้าที่แหวกคนเข้ามาคุกเข่าลงข้าง ๆ ทอม
" เกิดอะไรขึ้นค่ะ " สุภาพสตรีผู้หนึ่งถาม
" ถูกปิดบัญชี " เจ้าหน้าที่ตอบ
เสียงพวกที่มามุงดูถอนหายใจ พร้อมกับก้มหัว พวกผู้ชายพากันถอดหมวดออก ...
คิดว่าเรื่องสั้นที่เอามาฝากในวันนี้ คงเพิ่มอรรถรสในการรับชม หนังเรื่องนี้ได้ไม่มากก็น้อยนะครับ โดนส่วนตัวแล้วผมมองเรื่องนี้แบบกว้าง ๆ นะครับ ไม่ได้คิดว่าลอก หรืออะไร เพราะเชื่อว่า ในหนัง คงมีอะไรแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด เพราะความยาวของ หนัง สำหรับเวลาแล้ว สามารถเติมเต็ม รานละเอียดและปมต่าง ๆ ได้อย่างน่าสนใจแน่นอน เพราะขั้นต้นที่ลองเข้าไปดู ข้อมูลในเว็บไซต์ของ เมเจอร์ซินิเพล็กซ์แล้ว เครติดของทีมงานเบื้องหลัง ร้ายไม่หยอกเลยทีเดียว
มิติของความคิดสร้างสรรค์ มีมากมายเหลือเกิน ผมเชื่อว่า หนังเรื่อง In Time คงเป็นอีกมิติหนึ่งที่ถูกถ่ายทอดออกมาให้ได้เห็นเรื่องของ ความสำคัญ ของเวลาในชีวิตของมนุษย์ ทรัพยากรเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่สูยเสียมันไปแล้ว มิสามารถนำมันกลับมา รีไซเคิลใหม่ได้
เอ้อเฟื้อข้อมูลโดย
สำนักพิมพ์ดวงกมล
ขอขอบคุณมา ณ โอกาศนี้ด้วยครับผม
Follow Me On Twitter @TMN_Less